Min Dît Peyv Kufik Digirin
Her peyva ku di nav wêraniyê de maye, xwe li bêdengiya odeya tarî ya Furûx pêça.
RastinewsPêşî qafiyeyên me westiyan, paşê peyv jî westiyan…
Aliyê tûj ê peyvê, yê hatibû tûjkirin, kutan bû. Pênûs mîna çûkekê, bi giraniya xwe ket ser kaxezê.
Her peyva ku di nav wêraniyê de maye, xwe li bêdengiya odeya tarî ya Furûx pêça.
Yê dinivîsî, yê nikare binivîse. Yê li bendê ye, yê li bendê nîne. Yê kêm dibe, yê westiyaye. Yê hêviya xwe diparêze, yê hêviya xwe winda dike. Hemû niha li ber heman bîrê bêdeng in.
Bi demê re peyv jî ji mirov aciz dibe. Bara ku peyv hildigire, di her axîniyê de xwe tîne bîra mirov.
Gava qîreqîra bilez a jiyanê radiweste, bara peyvê dikeve ser milan.
Ez dizanim, ev bêdengî ne ji tirsa gotina peyvê ye…
Em bi çavên kundeya kor a Sadiq Hîdayet li dinyayê dinêrin; ne teselî heye, ne jî soz.
Bêdengî pir caran mîna kotiyê ye. Hêdî hêdî xwedanê xwe dixwe.
Em êdî ji destlêdana rêzikan direvin. Em ditirsin her hevok di vê çerxê de vala biçe. Ev tirs serdest dibe.
Belkî pirsgirêka rastîn ev e: cîhana ramanên derewîn a ku bêhna kufikê dide,
Hevokên ku mîna hev ji heman fabrîqeyê derketine, li pey hev rêz dibin. Hemû kom in ji heman ezberê.
Ya herî giran jî bêhna kufikê ye…
Min dît peyv kufik digirin
Hevokên ku di parzûna demê re neborîne, hevokên ku bêhna kufikê ya ezberê hildigirin…
Çimkî hin peyv her ku têne tezgehê, dirizin
Tu li ya ser tezgehê meke xemgîn; bêhna kufikê nayê veşartin, di dawiyê de belav dibe…
Samuel Beckett gotibû: «Her peyv lekeyeke ne hewce ye li ser bêdengiyê.»
Cîhana wan peyvên vala û qirêj, a wê qerebalixa pûç a li ser xerckirinê hatiye avakirin… Êdî ti wateyê nade.
Ji bo razandinê, bi hemû hêza xwe rêzikên peyvên nû têne raxistin ser tewrekê. Tewr hêdî hêdî tê berdan; bêdengiya nêçîrvanekî ku li benda avêtina xwe ye…
Peyv bi xwe kevn nebûne; ew ên ku peyv xistine xizmeta derewan, ew kevn kirine.
Niha mirov li hevokan mêze nake, li tiştê li pişt wan mêze dike. Çimkî peyvên herî geş, bûne qalikê hêviyên herî mezin ên şikestî.
Nirxa peyvê, di destê wan kesên ku wê zêde kirine de xelas bû.
Peyv, li şûna anîna zimên a rastiyê, ji bo cilakirina derewan hatin xerckirin; ji ber vê yekê wateya xwe winda kirin.
Revandina civakê ya îro ji peyvê, ne ji rastiyê ye. Ev revîn, ji peyvên derewîn ên ku li şûna rastiyê hatine danîn e.
Lê dîsa jî mirov, peyva xwe ya dawî ya li ser zimên, bernade.
Sazekî kevn di navbera dîwaran de dizîne. Mirov dengê xwe li rîtma wî digihîne.
Ne ji kêfê, lê ji zimanê hevpar ê kederê, ew ji xwe re melodiyekê digere.
Dema helbest nayê nivîsîn, kilamek dizîne…
Rîtm didome.
Peyv bêdeng dimînin, xem bakî dimîne.
Şopa peyvê jî, mîna şopa kêrê, dimîne.
Ramanên di vê nivîsê de yên nivîskarê wê ne; dibe ku bi siyaseta weşanê ya Rastinews re bihev bikin, dibe ku nekin. Rastinews platformeke azad e ku ji ramanên cuda re vekirî ye.