نامهی آریانِ ۱۸ ساله به راستی: چه کسی از آیندهی کردها سخن خواهد گفت؟
گاهی انتقاد، پیشنهاد و گلایه به صندوق پیامهای راستی میرسد؛ یکی از پیامهای روز گذشته اما ما را کمی متوقف کرد.
Rastinewsگاهی انتقاد، پیشنهاد و گلایه به صندوق پیامهای راستی میرسد. یکی از پیامهای روز گذشته اما ما را کمی متوقف کرد.
نویسندهی پیام آریان است؛ نوجوانی ۱۸ ساله.
او از راستی انتقاد میکند و میگوید «شما در برخی جاها کم میآورید». اما در همین حال موضوعی بهمراتب بزرگتر از رسانههای کردی را پیش روی ما میگذارد: جوانان کرد، زبان، مهاجرت، آسیمیلاسیون، اقتصاد و جامعهای که پیوسته در حال تغییر است.
اینکه نوجوانی ۱۸ ساله چنین دغدغههایی داشته باشد، بنشیند و مدتها به آنها فکر کند و سپس آن را برای یک وبسایت خبری بنویسد، راستش ما را تحت تأثیر قرار داد.
به همین دلیل خواستیم سخنان آریان را بدون کموکاست زیاد، با همان جملات خودش به خوانندگانمان منتقل کنیم.
آریان نامهاش را با معرفی خودش آغاز میکند:
«من نوجوانی ۱۸ ساله هستم. اما به دلیل کرد به دنیا آمدن و همچنین تأثیر سنتهای سیاسی خانوادهام، فردی کرد با گرایش ملیگرایانه هستم که دغدغهی ملتش را دارد. ضمن اینکه خانوادهام از سنتی سوسیالیستی میآید.»
سپس مستقیماً از راستی انتقاد میکند:
«استاد، به نظر من راستی خبر در زمینهی تبلیغات کم میآورد. علاوه بر این، رویکردی رسانهای میبینم که بهاندازهی کافی به جامعهشناسی کردها نمیپردازد.»
یکی از موضوعاتی که آریان بیش از همه روی آن تأکید میکند، زبان کردی است. اما او نهتنها زبان، بلکه مهاجرت و تحولات اجتماعی در جغرافیای کردستان را نیز بخشی از همین مسئله میداند:
«مسائلی مانند کاهش نرخ گویشوری زبان کردی، کردزدایی از جغرافیای کردستان، مهاجرت ۱۰ میلیون نفر، و شکلگیری جامعهشناسی کردی که فاقد آگاهی ملی است و هویت خود را کاملاً در درون دولت ترکیه جستوجو میکند، بهاندازهی کافی بررسی نمیشود.»
او جایگاه ویژهای هم به جوانان کرد ساکن غرب ترکیه اختصاص میدهد.
او میگوید کشیدهشدن برخی جوانان به سمت باندهای خلافکار، مواد مخدر و فحشا را نمیتوان تنها با انتخابهای فردی توضیح داد. او خواستار آن است که از فقدان امکانات اقتصادی، از دسترفتن حس تعلق و نداشتن چشماندازی برای آینده نیز سخن گفته شود.
«باور کنید، هزاران دلیل وجود دارد که باید دربارهی آنها بحث شود.»
یکی دیگر از موضوعاتی که آریان مطرح میکند، ازدواجهای ترک-کرد است. او این ازدواجها را بهویژه از زاویهی انتقال زبان و فرهنگ به فرزندان بررسی میکند:
«حتی ازدواجهای ترک-کرد بهتنهایی موضوعی است که باید از منظر آسیمیلاسیون کردها بررسی شود. بهویژه ناتوانی در انتقال زبان و هویت فرهنگی به نسلهای بعدی در درون خانواده میتواند روند آسیمیلاسیون را بیش از پیش تسریع کند.»
و در پایان نامهاش، بهروشنی میگوید که چه پیامی برای راستی دارد:
«آنچه میخواهم بگویم این است: پرداختن به مسئلهی کرد تنها از طریق تحولات روزمرهی سیاسی، بیانیههای احزاب یا درگیریها کافی نیست. باید دربارهی این هم صحبت کرد که جامعهی کرد چگونه دگرگون شده، چرا آگاهی ملی خود را از دست داده و چرا هم در جغرافیای خود و هم در دیاسپورا از نظر فرهنگی رو به پسرفت است.»
و جملهی پایانیاش باز هم خطاب به ماست:
«فکر میکنم راستی خبر باید از این منظر بیشتر به جامعهشناسی، جمعیتشناسی، دگرگونی فرهنگی و آگاهی ملی کردها بپردازد.»
آریان ۱۸ سال دارد.
او از ما انتقاد کرده. و کار خوبی هم کرده است.
چون گاهی چند پاراگراف که یک خواننده میفرستد، میتواند پروندهای تازه پیش روی تحریریه بگذارد.
و روی پروندهای که آریان بر جای گذاشته، تنها یک پرسش نوشته شده است:
جامعهی کرد به کجا میرود؟